การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาพัฒนาการความมีวินัยในตนเองด้านความ
รับผิดชอบของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่2 ระหว่างได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร (2) เปรียบเทียบ
ความมีวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบของเด็กมัธยมศึกษาปี่2 ก่อนและหลังได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ย
อรรถกร และ (3) เปรียบเทียบความมีวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบของ เด็กมัธยมศึกษาปีที่2 หลังได้รับ
การเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรและระยะติดตามผล
กลุ่มตัวอย่าง คือ เด็กมัธยมศึกษาปีที่ 2/1 ซึ่งกำลังศึกษา ระดับชั้นมัธยมศึกษา ภาคเรียน
ที่ 1 ปีการศึกษา 2569 ณ โรงเรียนเทศบาล4 (บ้านแหลมทราย) ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
สังกัดเทศบาลนครสงขลา กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น จำนวน 18 คน ได้มาโดย วิธีการสุ่มแบบกลุ่ม
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แบบสอบถามความต้องการตัวเสริมแรงของผู้เรียน (2) แบบบันทึกอัตรา
การได้รับเบี้ยอรรถกรของผู้เรียนเและ (3) แบบสังเกตพฤติกรรมความมีวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบ
สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัยปรากฏว่า (1) ผู้เรียนที่ได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรมีพัฒนาการความมี
วินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบสูงขึ้น (2) หลังได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรผู้เรียนมีคะแนนเฉลี่ย
พฤติกรรมความมีวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบสูงกว่าก่อนได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรอย่างมี
นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05และ (3) หลังได้รับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร ผู้เรียนมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรม
ความมีวินัยในตนเองด้านความรับผิดชอบแตกต่างจากระยะติดตามผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05