ครูบ้านนอก

การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมาย 1) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ระดับภาษาของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดราชบพิธ และ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ระดับภาษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดราชบพิธ ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Designs) ตามแบบแผนการวิจัย One Group Pretest-Posttest Design โดยตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/12 โรงเรียนโรงเรียนวัดราชบพิธ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 27 คน ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้เครื่องมือ ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง ระดับภาษา โดยใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้าน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องระดับภาษา สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าสถิติพื้นฐาน t-test for Dependent Samples และการเปรียบเทียบคะแนนพัฒนาการ

ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ระดับภาษา หลังการเรียนสูงกว่าก่อนการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 19.14, df = 26, p-value = .000 โดยค่า p-value เมื่อจัดกระทำข้อมูลแล้วมีค่าน้อยกว่าระดับนัยสำคัญ และมีค่ามากกว่า 0) จึงเป็นไปตามสมมติฐานข้อ 1 2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านมีคะแนนพัฒนาการผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ระดับภาษา สูงขึ้นมีจำนวนร้อยละ 100 ของจำนวนนักเรียนทั้งหมด (Mก่อน = 6.74, Mหลัง = 15.41, คะแนนพัฒนาการเฉลี่ย = 65.36) จึงเป็นไปตามสมมติฐานข้อ 2

ข้อเสนอแนะ 1) ควรมีการใช้แนวคิดห้องเรียนกลับด้านเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในเรื่องอื่น ๆ ให้กับนักเรียนเช่น คำยืมภาษาต่างประเทศ ประโยคที่ซับซ้อนในภาษาไทย ฯลฯ ซึ่งเป็นเนื้อหาที่ยากต่อการเข้าใจ 2) การนำแนวคิดห้องเรียนกลับด้านไปใช้ในการเรียนการสอนต้องคำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล ข้อกำจัดของแต่ละบุคคลซึ่งอาจจเกิดมาจากความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจของแต่ละครอบครัว

คำสำคัญ : ระดับภาษา, แนวคิดห้องเรียนกลับด้าน, มัธยมศึกษาปีที่ 3

เว็บน่าสนใจ