การอนุโมทนาบุญจัดเป็นการทำบุญ1 ใน บุญ กิริยาวัตถุ 10 ซึ่งเป็นการยินดีที่บุคคลอื่นทำความดีต่างๆ เช่นสมมติเมื่อคนอื่นได้บริจาคเงินเพื่อการสร้างเจดีย์ หรือ การปฏิบัติกรรมฐาน หรือ การรักษาศีล ๘ แล้วตัวเราก็กล่าวเพียงคำว่า "สาธุ" กับการทำบุญของคนอื่นนั้น เราก็จะได้บุญได้ฐานะ ผู้อนุโมทนา ซึ่งก็ได้บุญได้ส่วนหนึ่ง แต่จะได้น้อยกว่า คนที่ทำบุญนั้นด้วยตนเองมาก เพราะ ผู้ที่ทำบุญด้วยตนเองใช้ความพยายามมากกว่า ในการทำความดี เช่น ต้องมีความอดทนและความเพียรในการนั่งสมาธิ( ทั้งจากขาที่เมื่อย, และการหาอุบายวิธีเพื่อควบคุมใจที่ยังหยุดนิ่งได้ยาก) ,ใช้ความอดทนในการรักษาศีล ๘มากกว่าคนที่ไม่ได้รักษา เพราะ ต้องงดเว้นสิ่งยั่วยวนต่างๆ เช่น การฟังเพลง, การดูการละเล่น และต้องมีเวลาในการสั่งสมความดี และแม้แต่การบริจาคทาน เพื่อสร้างเจดีย์ ก็ต้องใช้ความเสียสละความตระหนี่ในการสละทรัพย์ หรือการเป็นผู้นำบุญชวนผู้อื่นมาร่วม เพื่อสร้างเจดีย์เป็นที่ปฏิบัติธรรมในทางพระพุทธศาสนา ซึ่งสังเกตดูว่าผู้ที่ทำบุญและชักชวนผู้อื่นมาทำบุญแต่ละอย่างที่ทำบ่อยๆ จะได้บุญบารมีในส่วนอื่นด้วยเช่น ศีลบารมี, เนกขัมมะบารมี (จากการถือศีล ๘), ปัญญาบารมี( เมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ ก็จะรู้ว่า ศีล ทำให้กาย วาจา เราสงบขึ้น ไม่ก่อเวรภัย, สมาธิช่วยให้ นิวรณ์ ๕ หรือความโลภ-ความโกรธเราลดลง ตามส่วนที่เราทำได้), รวมถึงได้ถึง ขันติบารมี , วิริยะบารมี ฯลฯ เป็นต้น แต่การอนุโมทนาจะไม่ได้บุญบารมีขนาดที่กล่าวมานะครับ แต่ก็ยังช่วยฝึกจิตใจเหมือนกันให้รู้จัก มุทิตากับความดีผู้อื่น ซึ่งผมว่า เราควรที่จะปฏิบัติธรรมด้วยตนเอง(รวมถึงชวนบุคคลอื่นมาทำ) ทั้งทาง ศีล-สมาธิ-ปัญญา (รวมถึงทำทานด้วย) และร่วมอนุโมทนาบุญผู้อื่น ก็จะทำให้เราได้บุญบารมีเต็มที่ๆ ครับ และจะได้บริวารด้วย และบุญก็จะทับทวีให้ชีวิตเราเจริญทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า เมื่อบารมีเต็ม เราก็จะได้บรรลุนิพพานสมบัติครับ ขออนุโมทนาบุญครับ

Advertisement