เราน่ะค้านมาตลอดว่า สมถะ สมาธิ ไม่ใช่การปฏิบัติธรรม การไปเดินยุบหนอพองหนอเอย การไปเพ่งลูกแก้ว พระพุทธรูป หรือการจับลมหายใจ พุทโธ ล้วนแต่เป็นเพียงการทำสมาธิ ผลที่ได้ก็คือ ความสงบ (สงบบ้าง ไม่สงบบ้าง ) หาได้เกิดปัญญา รู้แจ้งเห็นธรรม(ดา) ของสิ่งมีอยู่จริงแต่อย่างใด แต่คนส่วนใหญ่ ก็หลงเชื่อ เดี๋ยวชาวพุทธ ยิ่งเชื่ออะไรง่ายขึ้นเรื่อยๆ ลุ่มหลงงมงายกันเต็มเมือง

      สติ เป็นสิ่งเดียว เป็นอาวุธอย่างเดียว ที่จะทำให้เราเกิดปัญญา ฉลาดในโลก ในธรรม เอาตัวรอดจากทุกข์ได้อย่างแท้จริง เราเคยเปรียบให้คนฟังว่า สุนัข ตำรวจ เราจะให้มันฝึกดมกลิ่นอะไรก็ได้ มันก็จะรู้จักกลิ่นนั้น สติ ก็เช่นกัน เราฝึกให้มันหลงทาง รู้แต่สิ่งปรุงแต่ง รู้แต่ความคิดนึก มันก็จะรู้จักสิ่งนั้น สุนัขตำรวจ เมื่อนำมารู้จัก ว่านี่คือกลิ่น ยาบ้า กลิ่นกัญญา กลิ่นดินระเบิด มันก็จะรู้จัก และแยกแยะได้ เมื่อชั่วโมงบินมากขึ้นมันก็จะชำนาญในการจดจำและตรวจจับกลิ่น สติ เมื่อ ให้รู้จักว่า ต่อไปต้อง ตรวจจับ ว่าสีเข้ามาทางตานะ กลิ่นเข้ามาทางจมูก รสเข้ามาทางลิ้น เสียงเข้ามาทางหู เย็นร้อนอ่อนแข็ง เข้ามาทางผิวกาย และอารมณ์ ความรู้สึกเข้ามาทางใจ รู้แบบดิบๆ ไม่ต้องปรุงแต่ง รู้เฉย รู้ปล่อย รู้วาง บ่อยๆ เข้า จิต หรือสติ ก็จะชำนาญ และรู้สิ่งที่ปรากฏผ่านเข้า ตามด่านทั้ง 6 ได้ถึ่ขึ้นเอง

สติ สติ รุ้จักรูปนาม สติระลึกรู้ บ่อยๆ ๆ ๆ ก็ปล่อยไปเอง