|
ขุนเขาก็เคยค้ำฟ้า สายฝนก็เต็มลำธาร
ต้นไม้ก็เคยยืนยงเติบโตขึ้นเต็มป่า
ชีวิตที่ดำเนินไป เคยใช้จนเกินต้องการ
ไม่คิดว่าเคยรับรู้ว่ามันต้องหมดไป
* เมื่อแดดมันแรง เมื่อพายุมา
มันถึงเวลาเผชิญกับภัยร้าย
ท้องฟ้าก็เปลี่ยน สายฝนก็เปลี่ยน ชีวิตก็เปลี่ยน
แค่คิดจะหยุด จะเหนี่ยวรั้ง ได้ยังไง..ได้ยังไง
ต้องเริ่มกระทำ ต้องเริ่มสิ่งใหม่ ต้องสร้างสิ่งใหม่
ช่วยโลกให้กลับ มาสดใส เหมือนเดิม
..เริ่มที่เรา..เริ่มที่เรา....เริ่มที่เรา..เริ่มที่เรา..
ทุกเสียงที่บอกกันไป ทุกใจจะคอยเยียวยา
ทุกมือจะคอยพิทักษ์ให้โลกฟื้นคืนมา
ก่อนฟ้าจะกลายเป็นเทา ก่อนน้ำจะกลืนพื้นดิน
เมื่อนั้นผู้คนทั้งโลกจะทนได้อย่างไร (*)
รับรู้ว่าเราต้องเริ่มที่ตัวเรา
รับรู้ว่าเราไม่เหลือเวลารั้งรอ
รับรู้ว่าเราต้องยืนบนโลกเดียวกัน
โลกใบนี้กำลังร้อน
|
๑วิธีรักษ์ต้นไม้ 
เกี่ยวกับเรื่อง ๑วิธีรักษ์ต้นไม้ 
