วันวาน-,

 เธอเด็กน้อย ริ้วรอยกายผิวมอมแมม

 ซุกร่างภายใต้เสื้อผ้าเก่า-สีมอๆ

ตีนเปลือย,หิดเกรอะแต่งแต้มผิวหนัง-ผุกร่อน

ดวงตาอ่อนล้าราโรย,สิฝ้าฟาง

หลบซ่อนกำบังกาย : มุมอาคารหม่น

หวาดระแวง,จิตผวา และฯลฯ

อากัปกิริยาของเธอเด็กน้อย

 ..เถลิงประเทศชาติไทย ทวีมีชัย ชโย ธงสู่ยอดเสา!!!

---------------------

 ฉัน-รับรู้ทุกเรื่องราว,เธอเด็กน้อยไร้เดียงสา

 เธอจะมุ่งหวังใดต่อไปนะ,ไม่รู้สิ!

อยากจะเข้าไปถามไถ่ : รับรู้-ให้กำลังใจ-อ้าแขนโอบไออุ่น

-----------------------------------

  วันนี้-,

เงียบ,ไร้ศัพท์สำเนียงใดให้เอื้อนเอ่ย

 สิ,ใครเล่าจะรับรู้ : เข้าใจ

----------------------------------------------

 พรุ่งนี้-,

ฉันจะร่วมสร้างฝัน ขวั้นปันกำลังใจเธอเด็กน้อยไร้เดียงสา

เมล็ดพันธุ์แห่งแผ่นดิน

ไม่รู้สิ,!!!! ฤา! ฉันเพียงเป็น "ครู" แค่เพียงฝัน!!!!

-----------------

พันธกานท์ ตฤณราษฎร์

 ---------------

 หมายเหตุ-

บทกวีชิ้นนี้แต่งขึ้นเมื่อปี ๒๕๓๑ ขณะเยือนปิยมิตรครูแถบไหล่ภูสลินดงบายู/สายบุรี ปัตตานี

Advertisement