ลมรำเพยรุ่งรพีจำปีหอม

ได้ดมดอมหอมอยู่มิรู้หาย

ถึงคืนค่ำร่ำกลิ่นอยู่กำจาย

หอมมิคลายชื่นจิตติดตรึงตรา

   ด้วยสายใยแห่งจิตไปติดเจ้า

จนเหี่ยวเฉากลิ่นพรากจากนาสา

ยังจำหอมไว้แนบชิดติดอุรา

จวบวัสสาแสนคะนึงถึงจำปี

    ระอาใจไปพันผูกสิ่งทุกข์จิต

ไม่ยอมปลิดปลงคลายหรือหน่ายหนี

ที่ควรจำไยไม่จำที่ทำดี

สิ่งไม่ดีนับปีจำทำทุกข์ใจ

   จำแต่ดีไม่คิดจำผลความผิด

ไว้สอนจิตก็ผลิตผล "ตัวตน" ใหญ่

ไม่จำทั้งชั่วดีไม่มีภัย

เลิกจำได้ต้องแก้ลำด้วย "จำปา"

    ปาที่จำต้องจำปาไปจากจิต

ส่งยึดติดปาให้ไกลจากใจหนา

จำแต่ธรรมนำคำสอนพระศาสดา

ล้างโรคาลาจากใจไม่หวนคืน

Advertisement