วาทะคำคมจากมัทนะพาธา  ที่หลายๆ คนคงจำได้ดี  (ส่วนมากรุ่นหนุ่มน้อย สาวน้อย)  เป็นคติสอนใจใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยค่ะ...

ความรักเหมือนโรคา       บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล             อุปสรรคใดใด 
ความรักเหมือนโคถึก      กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดออกจากคอกไป     บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง 
ถึงหากจะผูกไว้              ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง             บ หวนคิดถึงเจ็บกาย

สุเทษณ์       รักจริงมีจริงฤก็ไฉน             อรไทบ่แจ้งการ
มัทนา          รักจริงมีจริงก็สุระชาญ         ชยะโปรดสถานใด
สเทษณ์       พี่รักและหวังวธุจะรัก            และบทอดบทิ้งไป
มัทนา          พระรักสมัครณพระหทัย        ฤจะทอกจะทิ้งเสีย?
สุเทษณ์       ความรักละเหี่ยอุระระทด       เพราะมิอาจจะคลอเคลีย
มัทนา          ความรักระทดอุระละเหี่ย       ฤจะหายเพราะเคลียคลอ
สุเทษณ์       โอ้โ๋อ๋กระไรนะมะทะนา         บมิตอบพะจีพอ?
มัทนา         โอ้โอ๋กระไรอะมระง้อ            มะทะนามิพอดี

อ้าอะรุณแอร่มระเรื่อรุจี              ประดุจมะโนภิรมระตี         ณ แรกรัก
แสงอะรุณวิโรจน์นะภาประจักษ์    แฉล้มเฉลาและโศภินัก     นะฉันใด
หญิงและชายณะยามระตีอุทัย      สว่างณกลางกะมลละไม   ก็ฉันนั้น
แสงอุษาสะกาวพะพราวณสวรรค์  ก็เหมือนระตีวิสุทธิอัน      สว่างจิต

โอ้ว่าอนาถใจ ละฉะไนนะเป็นฉะนี้
แต่ไรก็ไม่มี มะนะนึกระเหระหน

ไม่เคยจะเชื่อว่า รตินั้นจะสัปดน
มาสู่ ณ ใจตน และจะต้องระทมระทวย

เมื่อก่อนสิชายรัก ก็มิพักจะเออจะอวย
อวดดีและอวดด้วย บ่ มิเคยจะลุ่มจะหลง

ทั้งเคยเยาะเย้ยหยัน นระผู้พะว้าพะวง
ว่าเขานะเขลาคง จะ บ่ พ้นระอิดระอา

เคยว่าบุรุษกล่าว วจะล่วงยุพาและพา
ไปร่วมสิเนหา บ่ มิช้าก็ทอดก็ทิ้ง

ดังนั้นสิแม้ชาย อภิปรายและอ้อยและอิ่ง
เราจึ่งมิสุงสิง และ บ่ รักสมัครสมาน

ครานี้สิพบชาย วรรูปวิเศษวิศาล
ใจวาบและหวามปาน ฤดินั้นจะโลดจะลอย

เธอนั้น ฤ เจียมตัว กิริยาก็เรียบก็ร้อย
ไม่มีละสักน้อย จะแสดงณท่วงณที

ว่าเธอประสงค์จะ อภิรมย์ฤดึระตี
เป็นแต่ชำเลืองที่ ดนุบ้าง ณ ครั้งคราว

คราใดประสบเนตร ฤ ก็เราละร้อนละหนาว
เธอไกลก็ดูราว นภะไร้ตะวันและเดือน

โอ้ว่า ณ ครานี้ แหละฤดีจะฟั่นจะเฟือน
ด้วยรักกระทำเชือน ละฉะนี้จะทำไฉน

Advertisement