คุณหำ ขณะนี้กำลังเป็นนักศึกษาและมาอาศัยอยู่กับหลวงพี่ที่วัดในกรุงเทพมหานคร มาเป็นศิษย์วัดเหมือนกับเด็กตามชนบททั่วไป ที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เพื่อหวังความเจริญก้าวหน้าในชีวิต
วันหนึ่งได้ขับรถจักยานยนต์ไปธุระ ได้มีพี่ห้อยขอติดท้ายรถไปด้วย
"พี่ห้อย ! เอามือถือผมคืนมา ๆ " เสียงคุณหำ ตะโกนตามหลังมา และ เดินติดตามไปอย่างกระชั้นชิด พร้อมตะโกน และเดินตามไปติด ๆ แต่ไร้ซึ่งความสนใจจากพี่ห้อย
ขณะที่คุณหำ กำลังเดินติดตามไปนั้น คุณโหน ! ได้โผล่ออกมาจากข้างซอย พร้อมพูดขู่และตะคอกใส่คุณหำ
"ไม่ต้องตามมานะ เดี่ยวพี่ห้อยคืนให้ " คุณโหนพูดตะคอกใส่
ด้วยความเสียดาย คุณหำจึงวิ่งตามไปอีก แต่คุณโหน ได้ออกมายืนขวางทางมิให้ตามไปพร้อมกับพูดขู่ว่า "อย่าตามมา หากไม่เชื่อจะใช้มีดฟันเดี่ยวนี้แหละ"
คุณหำเสียดายและเสียใจที่โดนมือดีเอามือถือไปต่อหน้า ต่อตา แต่ทำอะไรไม่ได้ ขับรถและร้องไห้กลับไปที่วัด นำความเจ็บใจไปฝากหลวงพี่ ขอให้ท่านช่วยด้วย หลวงพี่จึงแนะนำให้ไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน
มีปัญหาว่า การกระทำของคุณห้อย และคุณโหน จะมีความผิดอาญาฐานใด ?
ตามประมวลกฎหมายอาญา ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ว่า ผู้ใดลักทรัพย์โดยใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญว่าในทันใดนั้น จะใช้กำลังประทุษร้าย เพื่อให้ความสะดวกในการลักทรัพย์ หรือพาทรัพย์นั้นไป ผู้นั้นมีความผิดฐานชิงทรัพย์
กรณีดังกล่าว การที่คุณห้อยถอดเอาโทรศัพท์เคลื่อนที่(มือถือ)ซึ่งคล้องอยูที่คอของคุณหำไป จึงเป็นการลักทรัพย์ของผู้อื่น เมื่อคุณหำเดินตามไปทวงโทรศัพท์เคลื่อนที่(มือถือ)คืน แต่คุณโหนเดินออกมาขวางพร้อมพูดไม่ให้ติดตาม โดยขู่ว่าจะเอาอาวุธมีดฟัน การขู่ของคุณโหน กระทำในระหว่างที่คุณห้อยลักทรัพย์ยังไม่ขาดตอน จึงมีลักษณะแบ่งหน้าที่กันทำ ด้วยเจตนากระทำผิดฐานเป็นตัวการ อันเป็นการให้ความสะดวกในการลักทรัพย์ของคุณห้อย การกระทำของคุณห้อยและคุณโหน จึงมีความผิดฐานร่วมกันชิงทรัพย์(เทียบฎีกาที่ ๓๑๙๗/๒๕๔๙)
เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ว่า... ชีวิตไม่พอกับตัณหา กาลเวลาไม่พอกับความต้องการ เพราะความอยากจึงต้องจากบ้านไปเที่ยวห้องกรงอย่าง... สหวี ! วี ! วี!
...หลังออกจากคุกแล้ว อย่าลืมไปหางานทำเสียบ้าง ชีวิตจะได้มีค่า และเป็นคนมีราคา ...!!!
มือถือเล็ก ๆ แต่ไม่เล็กสมชื่อ
กฏหมายน่าสะออน คือละครชีวิตจริง 
เกี่ยวกับเรื่อง มือถือเล็ก ๆ แต่ไม่เล็กสมชื่อ
