|
ยิ่งกว่าน้ำใจ
คืนนั้นฝนตก อากาศหนาวเย็นเหลือเกิน ขณะที่ฉันกำลังยืนรอรถประจำ
ทางอยู่คนเดียว รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดตรงป้ายที่ดิฉันยืนอยู่
หญิงชราคนหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงจากรถแล้วเดินตรงมาทางที่
ดิฉันยืนอยู่อย่างเชื่องช้า ….
“แม่หนู…. รถประจำทางคันต่อไป จะมาถึงเมื่อไหร่จ๊ะ ? …..”
หญิงชราผู้นั้นถามดิฉัน ดิฉันจึงถามแกว่า
“แล้วคุณยายจะไปรถสายไหนล่ะคะ”
พอแกบอกดิฉันก็อุทานเสียงดังลั่น
“อ้าว….. ก็คุณยายเพิ่งลงมาจากรถคันนั้นเมื่อกี้นี่เองนี่คะ”
“เอ้อ …..” หญิงชราตอบตะกุกตะกักอย่างอายๆ
“คือว่า ...บนรถคันเมื่อกี้นี้
มีชายหนุ่มพิการคนหนึ่งขึ้นมา แต่ไม่มีใครลุกให้เขานั่งเลย
ยายรู้ว่า ถ้าคนแก่ๆ อย่างยายลุกให้เขานั่ง เขาคงจะอายแน่ๆ
ยายเลยทำเป็นว่าจะลงเสียที่นี่
พอยายกดกริ่งให้รถจอด เขาก็เดินมานั่งตรงที่ยายได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ
ส่วนยายก็… เอ้อ…… รถประจำทางมันมีเสมอไม่ใช่หรือจ๊ะ แม่หนู……
ขอบคุณบทความจากทำดีดอทเน็ต(ธัมมทินทร์)
|
ยิ่งกว่าน้ำใจ...แล้วคุณล่ะมีบ้างไหม?
เกี่ยวกับเรื่อง ยิ่งกว่าน้ำใจ...แล้วคุณล่ะมีบ้างไหม?
