วันนี้..ผ่านมาหลายปีหลังจากออกจากงานประจำ
             ตั้งใจไว้ว่าจะออกมาอยู่นอกเมืองกับชีวิตง่ายๆ
             พกพาปรัชญาความช้ามาด้วยใจมุ่งมั่น
             ไม่ต้องเร่งรีบ..ไม่ต้องเครียด..สบายๆ
             จะปลูกผักกินเอง..โดยไม่ใช้สารเคมี
              หาต้นไม้ใหญ่ไว้อาศัยความร่มเย็นและร่มเงา

  การเรียนด้วยการรู้ลงมือปฎิบัติ (LEARNING BY DOING)
  เป็นทฤษฎีการเรียนรู้ที่วงการศึกษาไทย
  คิดว่าใช้อยู่แต่ไม่ได้ใช้(เท่าไหร่นัก)
  ฉันคิดจะเอามาใช้ในชีวิตอย่างจริงจัง
  ลองวางแผนว่าจะปลูกผักปลอดสารพิษ
  ลงมือศึกษาข้อมูล ปลูกผักที่อยากทาน
  ผลพวงที่ออกมา มีสองอย่างล้มเหลวกับสำเร็จ
  มีบทเรียนด้านบวกและด้านลบ
  ที่น่าภาคภูมิใจสำหรับการพัฒนาต่อไป

            วันนี้ฉันตระหนักรู้อยู่กับตนเองว่า
            ถ้ายังไม่ลงมือทำ...เพียงวางแผนอยู่นั่น

           เราไม่มีวันสร้างฝันให้เป็นจริง
            การลงมือกับฝันเล็กๆครั้งแล้วครั้งเล่า
            ย่อมหมายถึงการบรรลุความฝันยิ่งใหญ่
            เพราะการเรียนด้วยการรู้ลงมือปฎิบัติ
            ทำให้.. ฝันที่จะปลูกปลอดสารพิษกินเองเป็นจริง
            ไชโย!!ช่วยปรบมือให้ฉันหน่อยซิ..