เมื่ออ่านหนังสือ แมวน้อย ๑๐๐ หมื่นชาติ หนังสือภาพสำหรับเด็กสัญชาติญี่ปุ่น ที่หลายคนชื่นชอบ ตอนแรกก็นึกว่าจะเหมือนกับหนังสือภาพสำหรับเด็กทั่วไป แต่อ่านละเอียดให้มุมมองและแนวคิดสำหรับผู้ใหญ่ได้ด้วย เมื่อเรามีความรัก นั่นคือสิ่งสวยงาม หากเราไม่รู้จักความรัก เหมือนเราขาดอะไรซักอย่าง ดั่งเจ้าแมวน้อยที่ต้องเวียนว่ายมาเกิดอีกเป็น ๑๐๐ หมื่นชาติ

หากเด็กเล็กๆ อ่านก็คงจินตนาการเล่นๆ ว่าจะเกิดเป็นแมวของใครดี เราสามารถสอนเรื่องความพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ สุดท้ายก็ตบท้ายเรื่องควรมีความรักต่อคนอื่น

อีกประเด็นที่ชอบคือ การเป็นตัวของตัวเองนั้นดีที่สุด นั่นคือชาติสุดท้ายของแมวน้อยที่ไม่ได้เป็นแมวของใคร จนสามารถค้นพบความรักซึ่งเป็นความรักที่ดีที่สุด ดังประโยค "แมวน้อยรักแมวขาวกับลูกแมวน้อยๆ ยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก"

การให้ความรักต่อผู้อื่นเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง คิดถึงผู้อื่นก่อน เป็นสิ่งที่ต้องการในสังคมปัจจุบัน
ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เคยสอนไว้ว่า หากเราจะรับรู้อะไร ต้องพิจารณาว่า ดีต่อผู้อื่นไหม ดีต่อตัวเองไหม (อาจารย์สุขุม อัตวาวุฒิชัย มีเพิ่มไว้ว่า ดีต่อโลกไหม) แล้วค่อยรับรู้ เป็นอีกมุมมองของการรักผู้อื่น

หรือกับคนรักอาจ ใช้หนังสือเล่มนี้ช่วยได้ บอกเขาว่าคุณคือแมวขาวของผมในชาตินี้ครับ คิดว่าจะหาโอกาสใช้บ้างนะ

อ่านเรื่องนี้แล้ว ทำให้จรรโลงความรักให้อยู่คู่กับโลกได้ สมแล้วที่หลายคนชื่นชอบหนังสือเล่มนี้


ส่วนนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวในบางประเด็นที่ขอมองต่างมุม คือการร้องไห้กับการพลัดพรากจากสิ่งที่เรารัก มันเป็นมุมมองที่ต่างจากที่เรายึดถือ เมื่อเราพลัดพรากจากสิ่งที่เรารัก ต้องไม่ร้องไห้ ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ เคยสอนว่าเราต้องดูจิตตัวเองให้ทัน ให้ใช้สติดูกายให้ทัน กล้ามเนื้อส่วนไหนเปลี่ยนแปลง รู้เสียก่อน สุดท้ายต้องไม่ร้องไห้ เพราะเราเข้าใจถึงเหตุปัจจัย ว่าเป็นเช่นนั้นเอง หากเราทำได้ ก็จะผ่านข้อสอบนี้ ไม่ต้องมาเกิดใหม่เพื่อทดสอบบทนี้อีก นี่เป็นอีกเรื่องที่ผมคิดว่าผู้ใหญ่ควรรู้เมื่ออ่านเล่มนี้